JAKA Zu18

Zu18 zamyka od góry pierwotną rodzinę cobotów JAKA. Unosi 18 kg, sięga 1073 mm, waży 35 kg z przewodami, pobiera typowo 500 W i stoi na tej samej podstawie o średnicy 188 mm co Zu12. Ramię jest szczelne w klasie IP54 i pracuje ze wspólną szafą sterowniczą: 410 × 307 × 235 mm, 18 kg, klasa IP44, 16 wejść i 16 wyjść cyfrowych, dwa kanały analogowe, Modbus TCP i RTU, PROFINET oraz EtherNet/IP. Postawione obok Zu12 czyni konstrukcję tej rodziny czytelną. Zu18 unosi o 50 procent więcej, ale sięga o 254 mm bliżej i jest przy tym o 6 kg lżejsze od Zu12. To nie są dwa rozmiary jednego ramienia, tylko dwie różne konstrukcje pod różne zadania — Zu12 zbudowane, by objąć szeroki stół, Zu18, by pracować z cięższym ładunkiem bliżej podstawy. Ten sam układ powtarza się klasę wyżej, gdzie model dwudziestokilogramowy sięga 1780 mm, a trzydziestokilogramowy 1350 mm. Powtarzalność wynosi ±0,03 mm, tyle samo co przy Zu12 i o klasę luźniej niż ±0,02 mm krótszych ramion. Pakiet sterowania siłowego JAKA deklaruje do 18 kg, więc jest to największe ramię w ofercie, które może z niego skorzystać — co ma znaczenie przy spawaniu łukowym, gdzie firma sprzedaje uczenie prowadzone siłą jako część pakietu technologicznego. Jak w całej serii, panelu uczenia nie ma. Programuje się graficznie z telefonu, tabletu albo laptopa, punkty zadaje prowadząc ramię ręką, a samo ramię montuje się pod dowolnym kątem. Czego tu nie ma, bo nie ma tego u producenta: prędkości przegubów, maksymalnej prędkości narzędzia, poziomu zapewnienia bezpieczeństwa i ceny. Firmowa tabela parametrów tego modelu jest przesunięta o jeden wiersz, przez co pola „liczba stopni swobody” i „wilgotność” niosą wartości z innych wierszy; pominąłem je, zamiast przepisywać.

▸Wideo

Brak materiałów wideo.

▸Recenzje